Met een vol buikske het weekend in!
Ik meng gehakt met kruiden, licht gestoofde ui en tomatenconcentraat. In de Libanese keuken wordt vaak lamsgehakt gebruikt, maar daar pas ik voor, want Pierre eet geen lamsvlees. Voor het vlees – zowel het gehakt als de kip – ben ik langs de hoevewinkel gepasseerd om lekker, vers en Belgisch vlees op te halen.
Dan is het simpel: Libanees brood opensnijden, gehakt ertussen leggen, een scheutje olijfolie in de pan en een paar minuten bakken op middelhoog vuur. Omdraaien, nog even bakken op hoger vuur en klaar is die heerlijke hap.
Ondertussen is ook de tabouleh gemaakt. Ik had graag fattoush gemaakt, maar het is nu eenmaal winter. Al die groenten zijn wel te krijgen, maar ik koop ze liever wanneer ze ook écht van hier komen. In de lente of zomer maak ik zeker nog eens een heerlijke fattoush met lokale groenten. Dan wel zonder Pierre misschien, maar ik heb het kookboek van Ghina meegebracht. Zo kan hij in de zomer zelf aan de slag in de keuken, met lekkers van bij ons.
Ze willen proeven. Liefst nu meteen.
Terwijl ik bezig ben, zie ik de ogen van twee Brusselse ketten al verlangend kijken naar de gebakken Libanese broden. Ze willen proeven. Liefst nu meteen.
Ja, dat kan!
Ik snij de gevulde broden in vier, leg ze op een bordje samen met wat tabouleh en serveer de boys heerlijke streetfood. Eten met de handen, vettige pollekes die aan servetten worden afgeveegd, veel gelach en vooral: genieten. Mijn klein ‘foodtruck’ midden in de boksstal blijkt een groot succes. Als ik mij hier elke vrijdag zou neerzetten, kan er nog een schoon handeltje ontstaan. De heren zouden het zonder verpinken goedkeuren en zonder twijfel mijn trouwste klanten zijn.
Yes, opzet geslaagd. Iedereen eet z’n buikske rond en dan voel ik bij de heren al de drang om het weekend op gang te trekken.
Ik maak nog een paar foto’s van Pierre, waar Kwinten eens goed mee moet lachen.
‘Toch nen echte BV aan ’t worre,’ hoor ik hem achter mij zeggen.
Ik heb nog amandelkoekjes gebakken als zoete afsluiter, maar daar staan de heren niet echt voor te springen. Het vlees, met alles erop en eraan, was helemaal naar hun goesting, maar voor koekjes zit hun buikske duidelijk te vol.
We ruimen mijn ‘eetstandje’ rustig op en laten de boksstal achter zoals we ze hebben aangetroffen. De heren helpen alles mee in de auto laden en tegen dat mijn gps is ingesteld, zie ik hen al lachend en met nen goe fond het weekend intrekken.
Merci Pierre en Kwinten, u was een fijn publiek!